.
.
.
.
.
บางที...สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่อาจจะถูกแล้วก็ได้.......
.
.
.
.
ผมหลุบสายตาต่ำลงเมื่อเธอยื่นภาพถ่ายหลายสิบใบมาจ่อหน้า
"....เถอะนะ...."ดวงตาเว้าวอนและน้ำเสียงสั่นเครือนั่น...
"อืม..."
ผมตอบได้แค่นั้นจริงๆ ถอยหลังออกห่างจากกองเพลิงตรงหน้า
เปลวไฟลุกโชนเมื่อได้เชื้อไฟอย่างดี ทั้งร่างแทบผวาไปข้างหน้า
ฉุดรั้งมือเรียวคู่นั้นให้หยุดการกระทำของเธอ...
.
.
กี่ปีแล้วนะที่ผมต้องจมจ่อมกับอาการซึมเศร้าอย่างแก้ไม่ได้
ทุกครั้ง...ที่จ้องมองคุณผ่านรูปถ่าย...ทำได้แค่นั้น...จริงๆ....
ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการสัมผัสคุณผ่านแผ่นฟิลม์ที่ฉาบบนเนื้อกระดาษ
จินตนาการว่าคุณมาอยู่เคียงข้าง...ไม่ได้หายไปไหน..ไม่ได้จากไป...
ความเพ้อฝัน...ที่เจ็บปวดและแสนหวาน.............
.
.
.
วันนี้...............
ผมก็ได้แต่มายืนมองคุณสูญสลายไปในกองเพลิงเช่นเดียวกับวันนั้น
ทำให้ผม...ได้รู้ว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่โศกเศร้าเมื่อต้องเสียคุณไป
ทำให้ผม...ได้ยอมรับความจริงว่านับแต่นี้...ผมต้องอยู่กับ"ความเดียวดาย"
ทำให้ผม...ได้ยืนหยัดได้ตามลำพังโดยปราศจากคุณ
รอผมนะ....อีกไม่นานหรอก...ผมก็ตามคุณไป..แล้วเราจะอยู่ด้วยกัน...
.
.
แต่.....
.
.
ตอนนี้...ขอผมทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุดก่อนนะ.......
สัญญานะว่าจะรอผม...........
แล้วเจอกันนะ.......
.
.
.
.

edit @ 2005/08/16 11:32:13